[Nikola]

Witam, nie znalazłam podobnego tematu.
Chodzi mi o pytania, jakie zadają widzowie po skończonym pokazie - najczęściej jest to rój małych dzieci, które zlecą się nie-wiadomo-skąd i zadają setki pytań na raz, przy czym bezczelnie ciągną i wyrywają mi akryla z rąk. Po prostu: ukłon, kilka sekund później grupa dzieci, walka o przetrwanie własne i akryla, jak i pytania, najczęściej:
-a jak pani to lobiiiii?
-a cy ta kulka to ona jest z wody?
-jak to siem dziejee, ze ona tak pływa?
-itd, itp.
Przy czym nie mam zielonego pojęcia, co na takie pytania krótko odpowiedzieć, a jeszcze częściej nie mam w ogóle czasu na odpowiadanie na pytania. Jeśli powiem: 'to wymaga wielu godzin ćwiczeń, bla, bla, bla', to dzieci nie są usatysfakcjonowane i sypią się kolejne gromy zapytań. Jak odpowiem wymijająco: czary/czarna magia, to odchodzą zawiedzione.
nie wiem, co z nimi robić, jak odmówić im potrzymania akryla, żeby dobre wrażenie, które po sobie zostawiłam nie prysło, co im mówić, jak się uwolnić. Pozdrawiam,
Nik.

[dominik9018]

Zacznij im filozofować, że i tak nie zrozumieją. A jak nie pomoże to mów, że lata treningów i tyle.

[pucho]

Czemu nie dajesz dla dzieci akryla? W końcu akryl to bardzo wytrzymałe tworzywo, więc raczej nie powinny go zniszczyć. No chyba, że zgubią.

[jar_pen]

Na pokazy weź ze sobą zawsze pomarańczkę lub akryl treningowy i daj to dzieciom jak się tak bardzo boisz o pokazowy sprzęt. A jak nie będą chciały brać treningówek to pokaż im że na nich możesz zrobić to samo i niech się bawią. Zawsze możesz ułożyć zabawne/naiwne historyjki jak powstał akryl i jak to się stało że się toczy po ciele.

[Dashiva]

Ja zwykle sypię jakimś materiałem na powieść fantastyczną dla dzieci, odniesienia do Narnii, Świętego Mikołaja czy zaczarowanego lasu mile widziane Zależy od grupy wiekowej, ale zwykle te fajniejsze szkraby z odrobiną fantazji zostają i można się całkiem nieźle pobawić. Jeśli pokazujesz się z akrylem to dobrym pomysłem będzie wzięcie kilku rusałek/piłek tenisowych/czegokolwiek kulistego na pokaz, właśnie na wypadek takich sytuacji.

Przykładowo: "Jak pan/i to robi?"
Odp: "Nauczyłam/em się na żołędziach pana wiewióra, który mieszka niedaleko mostu żonglera w klaunowie. Wiecie gdzie jest klaunów?"
Jeśli dzieci mówią, że nie, wtedy udzielasz odpowiedzi z jakąś ubzduraną lokalizacją, po czym zadajesz następne pytanie, o to czy chciałyby tak umieć, czy one się czegoś ciekawego nauczyły itd. Na prośby o dotknięcie akryla mówisz, że nie można, bo np "trzeba mieć dłonie posypane magicznym pyłem czarnoksiężnika z Oz, bo ta kula to bańka mydlana przywieziona z dalekiej krainy i w każdej chwili może pęknąć". Może i metoda niezbyt akceptowana przez kościół, ale w moim przypadku sprawdza się już dość spory szmat czasu.

[bul_ion]

- Pseplasam, a jak pan to lobi z tą kulką?
- Jesteś synem zleceniodawcy?
- Niee...
- To zmiataj stąd!

[JOGi]

[Nikola]

Dzięki za liczne odpowiedzi, postaram się coś wykombinować z mieszanki waszych pomysłów Jak to zadziała - zdam relację, jednak przez najbliższych parę tygodni pokazu mieć nie będę. Bo przecież targi motocyklowe, myślę, do kategorii pytań się nie liczą? pozdrawiam.